Styl śródziemnomorski jest kategorią bardzo wszechstronną i mieści w sobie zwyczaj budownictwa południowej Europy, północnej Afryki i Bliskiego Wschodu. Z potrzeby, ze względu na umiejscowienie geograficzne Polski i jej uwarunkowania naturalne i kulturowe, skoncentrujmy się na jego europejskiej odmianie.
Obejmuje ona, zarówno gustowne pałace jak i proste domki. Pomimo różnic daje się jednak dostrzec, elementy uniwersale, łączące te dwa światy. Jest ich kilka. Prostota i naturalność powiązana z niewymuszonym szykiem starej Europy, wykorzystanie szlachetnych materiałów (kamień, dachówka, drewno, ceramika), bliskość z otaczającą naturą. Rezydencje konstruowane w tym stylu są ciepłe i przyjazne. Nie ma w nich sterylności, charakteryzującej część nowoczesnych trendów architektonicznych. Krzywo ułożona lub nierówna płytka nie irytuje, bowiem już w założeniu mamy pojęcie, że tak właśnie ma to wyglądać. Taki dom oglądamy, dostrzegamy jako całość, sycimy się jego atmosferą, nie zwracając nadmiernej uwagi na jego pewne słabości. Dom jest, jakby odwzorowaniem człowieka, z jego pięknem i małymi wadami. Nasz azyl jest taki jak my. Mamy w nim odprężyć się, a nie wyszukiwać każdego pyłku na podłodze. Jest jak natura, jak ciało człowieka. Możemy nareszcie poczuć się jak u siebie.
Bardzo dużym plusem domów wybudowanych w takim stylu jest ich uniwersalność. Pomimo zmieniających się kierunków i tendencji, zawsze będą się podobały. Kolejnym korzystnym walorem z tym związanym jest wzrastająca wartość finansowa budynku, wybudowanego według norm klasycznego piękna i tradycji. Taki dom, jest tym piękniejszy im jest starszy. Dachówki pokrywające się mchem, rustykalne deski czy cegła ręcznie formowana, po latach nabierają jeszcze większego uroku, ciesząc oczy i serce właściciela.
Użycie materiałów innych niż klasyczne i naturalne owocuje, już po kilku latach efektem zupełnie odwrotnym i nasz dom po prostu nie jest w stanie wdzięcznie się zestarzeć.